Alan Kodu : 0222
ESKİŞEHİR İLÇELERİ
Merkez
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 447.926 olup,
413.082’si ilçe merkezinde 34.844’ü köylerde yaşamaktadır.
Merkez bucağına bağlı 95, Hekimdağ bucağına bağlı 10 köyü
vardır. İlçe toprakları genelde düzdür. Kuzeyinde Sündiken
Dağları, güneyinde Türkmen Dağları yer alır. Ovayı Porsuk Çayı
sular.
Ekonomisi tarım ve sanâyiye dayalıdır. Başlıca tarım
ürünleri pancar, buğday, çavdar ve arpadır. Çimento fabrikası,
şeker fabrikası, uçak fabrikası, un fabrikaları, DDY motor
fabrikası, Sümerbank dokuma fabrikası, tuğla ve kiremit
fabrikaları, şekerleme ve bisküvi fabrikaları, soba
fabrikaları başlıca sanâyi kuruluşlarıdır.
İlçe merkezi, Porsuk Çayı kenarında denizden 792 m
yükseklikte kurulmuştur. İzmir-Ankara, İstanbul, Ankara
demiryolları ve Ankara-Bursa, İstanbul-Denizli karayollarının
geçtiği bir kavşak noktasındadır. İlçe belediyesi 1854’te
kurulmuştur.
Alpu
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 18.679 olup,
5087’si ilçe merkezinde, 13.592’si köylerde yaşamaktadır.
Merkez bucağa bağlı 28 köyü vardır. İlçe toprakları hafif
engebeli düzlüklerden meydana gelir. Topraklarını Porsuk Çayı
sular.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri pancar
ve tahıldır. Sepetçi köyünde çıkarılan lületaşı dünyâca meşhur
ihrâç ürünüdür. İlçe merkezi Porsuk Ovasının orta
kısımlarında, Porsuk Çayı kenarında kurulmuştur.
Eskişehir-Ankara demiryolu ve Eskişehir-Mihalıççık karayolu
ilçeden geçer. İl merkezine 45 km mesâfededir. Merkez ilçeye
bağlı bir bucakkken, 19 Haziran 1987’de 3392 sayılı kânunla
ilçe oldu.
Beylikova
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 10.946
olup, 5995’i ilçe merkezinde, 4951’i köylerde yaşamaktadır.
Merkez bucağa bağlı 17 köyü vardır. İlçe toprakları hafif
engebeli düzlüklerden meydana gelir. Topraklarını Porsuk Çayı
sular.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri tahıl ve
pancardır.Hayvancılık gelişmiş olup, küçükbaş hayvan
besiciliği yaygın olarak yapılır.İlçede traktör römorku îmâl
eden küçük atölyeler vardır.
İlçe merkezi Porsuk Çayı kıyısında kurulmuştur.
Eskişehir-Ankara demiryolu ilçeden geçer. Mihalıççık ilçesine
bağlı bir bucak iken 19 Haziran 1987’de 3392 sayılı kânunla
ilçe oldu.
Çifteler
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 20.073 olup,
11.540’ı ilçe merkezinde, 8533’ü köylerde yaşamaktadır. Merkez
bucağına bağlı 23 köyü vardır. Dalgalı düzlüklerden meydana
gelen ilçe topraklarının büyük bölümü yukarı Sakarya Ovasında
yer alır. Türkiye’nin en önemli akarsularından olan Sakarya,
ilçe yakınlarında Sakarbaşı olarak bilinen yerden kaynaklanır.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri
şekerpancarı, buğday, arpa, yulaf ve ayçiçeğidir. Hayvancılık
önemli gelir kaynağıdır. Un fabrikaları ve tarım âletleri
yapan küçük atölyeler başlıca sanayi kuruluşlarıdır. Modern
harada damızlık koyun ve sığır yetiştirilir.
İlçe merkezi, Afyonkarahisar-Eskişehir karayolu üzerinde
İhsaniye (Ilıcabaşı) Çayı kenarında yer alır. Osmanlılar
zamânında bölgede orduya at yetiştirmek üzere bir hara
kurulmuştur. Bir süvâri alayı devamlı burada bulunurdu.
Kumarcı Mustafa zulmünden kaçanlar hara yakınlarında
yerleşerek Adalı Mahallesini kurdular. 1878-1885 arasında
Kırım ve Kafkaslardan gelen göçmenlerin bölgeye
yerleştirilmesi ile büyük bir yerleşim merkezi halini aldı.
1954’te ilçe olmuştur. Eskiden kalma 10 han ve bir hamam
vardır. İlçe belediyesi 1951’de kurulmuştur
Günyüzü
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 15.310 olup,
3804’ü ilçe merkezinde, 11.506’sı köylerde yaşamaktadır.
Merkez bucağına bağlı 16 köyü vardır. İlçe toprakları orta
yükseklikteki dalgalı düzlüklerden meydana gelir. Sakarya
Nehri başlıca akarsuyudur.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri buğday,
baklagiller, yulaf, arpa şeker pancarı, patates ve
üzümdür.Hayvancılık önemli gelir kaynağıdır. Sivrihisar’a
bağlı bir bucak iken, 9 Mayıs 1990’da 3644 sayılı kânun ile
ilçe oldu. İl merkezine en uzak olan ilçedir.
Han
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 4277 olup, 1874’ü
ilçe merkezinde 2403’ü köylerde yaşamaktadır. Merkez bucağına
bağlı 10 köyü vardır. Dalgalı düzlüklerden meydana gelen ilçe
toprakları yukarı Sakarya Havzasında yer alır.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri tahıl ve
şekerpancarıdır. Hayvancılık önemli gelir kaynağıdır. İlçe
merkezi gelişmemiş ve köy görünümünde bir yerleşim birimidir.
Çiftelere bağlı belediyelik bir köy iken 9 Mayıs 1990’da 3644
sayılı kânunla ilçe oldu.
İnönü
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 9377 olup,
4399’u ilçe merkezinde, 4978’i köylerde yaşamaktadır. Merkez
bucağına bağlı 12 köyü vardır. İlçe toprakları hafif engebeli
düzlüklerden meydana gelir. Güneyinde Türkmen Dağları yer
alır. Dağlar meşe ve çam ormanları ile kaplıdır.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri pancar
ve buğdaydır. Yüksek kesimlerde yaygın olarak hayvancılık
yapılır. En çok küçük baş hayvan beslenir. İlçe merkezi Sarısu
Ovasının güneyinde, Türkmen Dağları eteklerinde kurulmuştur.
Türk Hava Kurumunun, Planör Uçuş Eğitim Merkezi ilçededir.
İstiklâl Harbinde, İnönü Savaşları bu ilçe yakınlarında
olmuştur. Kütahya- İstanbul karayolu ilçenin kenarından geçer.
Merkez ilçeye bağlı bucak iken 19 Haziran 1987’de 3392 sayılı
kânunla ilçe oldu.
Mahmudiye
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 11.267
olup, 5781’i ilçe merkezinde, 5486’sı köylerde yaşamaktadır.
Merkez bucağına bağlı 15 köyü vardır. Yüzölçümü 676 km2 olup,
nüfus yoğunluğu 17’dir. İlçe toprakları orta yükseklikde
düzlüklerden meydana gelir. Seyit Suyu başlıca akarsuyudur.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri buğday,
şekerpancarı ve arpa olup, ayrıca az miktarda yulaf,
baklagiller, soğan, patates elma ve armut yetiştirilir.
Hayvancılık ekonomik açıdan önemli gelir kaynağıdır. Anadolu
tarım işletmesinde damızlık at, yarış atı, tavuk, koyun, sığır
yetiştirilir.
İlçe merkezi, Eskişehir-Çifteler-Afyon karayolu üzerinde
yer alır. İl merkezine 46 km mesâfededir. 1954’te ilçe olan
Mahmudiye’nin belediyesi 1948’de kurulmuştur.
Mihalgazi
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 9059 olup,
4016’sı ilçe merkezinde 5043’ü köylerde yaşamaktadır. Merkez
bucağına bağlı 5 köyü vardır. İlçe toprakları dağlarla çevrili
Sakarya Vâdisinde yer alır.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Sebze ve meyve yetiştiriciliği
yaygın olarak yapılır. İklimi müsâit olduğundan dört mevsim
ürün alınır. İlçe merkezi Sakarya Nehri kıyısında yer alır.
Yüzölçümü bakımından en küçük ilçesidir.
Mihalıççık
1990 sayımına göre toplam nüfusu 24.088
olup, 4.473’ü ilçe merkezinde 19.615’i köylerde yaşamaktadır.
Merkez bucağına bağlı 52 köyü vardır. İlçe toprakları genelde
dağlıktır. Sündiken dağları engebelendirir. Gökçekaya ve
Sarıyar baraj göllerinin bir bölümü ilçe sınırları içinde
kalır.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri buğday,
arpa, çavdar, yulaf ve soğuk mevsim sebzeleridir. Hayvancılık
gelişmiş olup, küçükbaş hayvan besiciliği yapılır. Orman içi
köylerde ormancılık yapılır. İlçe topraklarında asbest, demir,
kaolin, magnezit ve talk yatakları vardır.
İlçe merkezi, Sündiken Dağlarının doğu eteklerinde
kurulmuştur. Ulaşım yönünden sapa bir yerde kalması yüzünden
ekonomik açıdan gelişmemiştir. İl merkezine 92 km mesafededir.
İlçe belediyesi 1923’te kurulmuştur. İstanbul- Ankara
demiryolu Yunusemre köyünden geçer.
Sarıcakaya
1990 sayımına göre toplam nüfusu 7996 olup,
3672’si ilçe merkezinde, 4324’ü köylerde yaşamaktadır. Merkez
bucağına bağlı 8 köyü vardır. İlçe toprakları dağlarla çevrili
Sakarya Nehri Vâdisinde yer alır.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Çok verimli olan topraklarında
sulu tarım yapılır. Sebze, meyve, zeytin ve pamuk başlıca
tarım ürünleridir. Bağcılık yaygın olarak yapılır. İkliminin
uygun olması sebebiyle dört mevsim ürün alınır. İlçe merkezi
Sakarya Nehri kıyısında bir yamaçta kurulmuştur. İl merkezine
47 km mesafededir. 1957’de ilçe olan Sarıcakaya’nın belediyesi
1958’de kurulmuştur.
Seyitgazi
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 24.762
olup, 3223’ü ilçe merkezinde, 21.539’u köylerde yaşamaktadır.
Merkez bucağına bağlı 28, Kırka bucağına bağlı 19 köyü
vardır.Yüzölçümü 1502 km2 olup, nüfus yoğunluğu 16’dır. İlçe
toprakları orta yükseklikte tepelik dalgalı düzlüklerden
meydana gelir. Batısında Türkmen Dağları yer alır. Dağlardan
kaynaklanan suları Seydi Çayı toplar. Yönek Deresi üzerinde
kurulan Kunduzlar Barajının arkasında sun’î bir göl meydana
gelmiştir. Dağlık kesimlerde çam ormanları vardır.
Ekonomisi tarım ve mâdenciliğe dayanır. Başlıca tarım
ürenleri şekerpancarı, buğday, arpa, patates ve baklagiller
olup, az miktarda yulaf, soğan ve elma yetiştirilir. Yüksek
kesimlerde hayvancılık yapılır. İlçe topraklarında perlit ve
bor yatakları vardır. Bor yatakları, Etibank Kırka Boraks
İşletmesi Müessesesi tarafından işletilir.
İlçe merkezi Seydi Çayı kenarında deniz seviyesinden 1000 m
yükseklikte kurulmuştur. Çok eski bir yerleşim merkezidir.
Tarihî eserler bakımından zengindir. İl merkezine 45 km
mesâfededir. Belediyesi 1917’de kurulmuştur.
Sivrihisar
1990 sayımına göre toplam nüfûsu 37.297
olup, 10.490’ı ilçe merkezinde, 26.807’si köylerde
yaşamaktadır. Merkez bucağına bağlı 57, Kaymaz bucağına bağlı
8 köyü vardır. İlçe toprakları dalgalı düzlüklerden meydana
gelir.Topraklardan kaynaklanan suları Porsuk Çayı ve Sakarya
Nehri toplar. Kaymaz Barajı arkasında bir sun’î göl meydana
gelmiştir.
Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri
şekerpancarı, arpa, buğday, baklagiller, patates, yulaf ve
üzüm olup, soğan, elma, armut yetiştirilir. Yüksek kesimlerde
hayvancılık yaygın olarak yapılır. İlçe topraklarında barit,
demir, jips talk, toryum ve flüorit yatakları vardır.
İlçe merkezi, kayalık bir tepenin eteklerinde kurulmuştur.
Eskişehir-Ankara ve İzmir-Ankara karayolu ilçenin güney
kıyısından geçer. İl merkezine 92 km mesafededir. Bir kavşak
noktasında bulunması sebebiyle târih boyunca önemli bir şehir
olmuştur. Târihî eserler bakımından zengindir. Belediyesi
1877’de kurulmuştur.
Antik Kentler : Frig Vadisi, Pessinus, Doryleaum,
Karacaşehir, Midas Anıtı
Kurtuluş Günleri
